حیرانیم و سرگردان و در این پیچ و خم صعب العبور . هموار می کنیم انسان را
فکر کردن فقدان درک است . تو فکرمی کنی چون درک نمی کنی .وقتی درک پدید آمد ُ فکرناپدیدمی شود.
خداوند شیئ نیست ُ موضوع است .
ازتومی خواهم داوری راکناربگذاری وزندگی ای عاری ازداوری را زندگی کنی . درکلیت زندگی . و تعجب خواهی کردکه . کلیت نه خوب است و نه بد . کلیت چیزی فراترازجهان مادی است ُ فراترازخیروشر.
یک قانون بنیادی زندگی آن است که اگر بترسی ، انرژ ی را به طرف مقابل می دهی تا تو را بیشتر بترساند . خود ایده ترس در تو ، عکس آن ایده را در طرف مقابل ایجاد می کند .
سعی نکن زندگی را درک کنی ، آن را زندگی کن .
سعی نکن عشق را درک کنی ، به درون عشق قدم بگذار . آنگاه در خواهی یافت .
گلهای سرخ به این زیبایی می شکفند ،چرا که سعی ندارند به شکل نیلوفر های آبی درآیند.
و نیلوفرهای آبی به این زیبایی شکفته می شوند ، چرا که در باره دیگر گلها
افسانه ای به گوششان نخورده است . . . .
فقط این نکته را دریاب !
فقط خودت باش و این را آویزه گوش کن که هر کاری هم که بکنی نمی توانی چیز دیگری باشی .
همه تلاش ها بیهوده است .
تو باید فقط خودت باشی.
در عشق یک بعلاوه یک ، یک می شود ، نه دو .
ذهنی بالغ است که مدام به شگفتی درآید ، از دیگران ، از خودش ، از هر چیزی .
زندگی حیرتی است همیشگی .
درپس وجود تو منظوری نهفته است .
کل هستی برآن است کاری را از طریق تو به انجام برساند.
ژرف زندگی کن ، از ته دل زندگی کن ، یکپارچه با تمام وجود ، به طوری که وقتی مرگ در زد ، آماده
باشی - آماده چون میوه ای رسیده برای فرو افتادن از درخت - تنها نسیمی ملایم می وزد و میوه فرو
می افتد، مرگ باید چنین باشد . و این آمادگی باید با زندگی کردن فراهم آید .
